‘Wij weg?! Nog lang niet!’

Opticiëns De Valk Hensbergen krijgt de laatste dagen vragen ‘wanneer ze weggaan en waarom?’ Er heeft zich zelfs al een makelaar gemeld die bereid is de verkoop te regelen. Eric de Valk is daar niet blij over, want van vertrek of overname of welke verandering dan ook is helemaal geen sprake. De Valk: ‘Wij blijven hier nog heel veel jaren zitten en gaan onverminderd door met het aanbieden van kwaliteit en het leveren van continuïteit en service.’ Zegt het voort.

De problemen bij LMHC + updates onderaan

(Dit is een fotoblog, maar nu even niet.)

De problemen bij LMHC zijn in eerste instantie gebracht als ‘financiële gaten’ uit het verleden, een ‘erfenis’. Later bleek dat het ook om actuele financiële tekorten gaat. Wie echter het rijtje van tekorten en hun oorzaken laat passeren, kan niets anders concluderen dat er, door het in leven laten van die erfenis én door de actuele financiële tekorten, structureel sprake is (geweest) van bad management. Zonder overdrijving moet worden gesteld dat dit inherent aan de club en haar uitgeholde cultuur is geworden.

Het kernprobleem evenwel is niet een financieel tekort, het zijn in essentie niet gaten die gevuld moeten worden, niet de nieuwe bronnen die zouden moeten worden aangeboord. Dat zijn gevolgen en lapmiddelen. Geldoverschot en geldtekort zijn nooit op zichzelf staande grootheden, maar altijd ‘gevolgen van’.

Ik ben via twee dochters tamelijk nauw bij de club betrokken geweest van 1998 – 2010. Ik heb de club niet alleen gekend als vader/chauffeur, teambegeleider en supporter, maar ook twee seizoenen vanachter de bar. Vanuit mijn professie (journalist) en mede vanuit mijn opleidingen (bedrijfseconomie en cultuursociologie) heb ik volop de ruimte gehad om te zien, te gewaarworden, te ervaren, te begrijpen … en te concluderen.

Daar komt bij dat ik mij op een gegeven moment (als mens) sterk ben gaan ergeren aan de kolossale jaarlijkse verhogingen van de contributie, aan de verhalen van vele kanten dat ouders met stevige donaties een plaats ‘kochten’ voor hun wat betreft hockey volstrekt talentloze kind, dat de contributiekosten voor de senioren lager waren dan voor bijvoorbeeld de E’tjes, dat er heel veel geld wegging naar ‘ingevlogen topspelers’ en coaches, dat LMHC gebenchmarked met de collega-clubs in de regio by far de duurste was en dat (last but fucking no least!) de toegevoegde waarde voor met name de kinderen in de E, D en C-elftallen marginaal was en maar al te vaak reden was tot ingehouden en expliciet geuite ontevredenheid.

Toen al heb ik de vergelijking met het principe van Marx gemaakt: het is de onderlaag die zich laat uitbuiten door de veel kleinere bovenlaag. Natuurlijk begrijp ik dat er voor het acteren op topniveau een bredere onderlaag aanwezig moet zijn, maar bij LMHC zijn in de loop der jaren de verhouding Marxiaans scheefgetrokken.

Het is daarom dat ik stel dat de club niet zozeer een financieel probleem heeft, maar wel een bestuurlijk/organisatorisch probleem. Topsport is goed, maar men is in deze ambitie ten koste van de club zelf te ver doorgeschoten.

Helaas is dit niet het enige probleem. Er is er nog een, mogelijk weerbarstiger en venijniger dan het voornoemde. LMHC is in de afgelopen jaren verworden tot een club in een club. Beter gezegd: tot een club in een sociëteit. Neem een spiegelei in de pan: gele dooier en daaromheem het eiwit. Maak het geel LMHC-blauw en geef het eiwit alle kleuren van de regenboog. Wat onstaat is LMHC anno 2014: een warenhuis van vertier en statusbevestiging en ook nog ergens wat (top)hockey.

Laren (de hockeyclub, maar wellicht ook de gemeente) heeft veel te veel de hekken en deuren opengezet voor degenen die op zoek waren (zijn) naar een lounge, naar OSM-contacten; opengezet voor de rupjes-nooit-genoeg, voor degenen met dikke knip en geen ziel, voor de namaak-kak, voor het nieuwe geld dat denkt dat alles te koop is. Men kan het aan bijkans alles zien: de inrichting, de drift om nog meer kunstgrasvelden, de ‘rand-activiteiten’ op een doorsnee Super Sunday, het gebruik van het clubhuis + terrein als sociale etalage en statusspiegel, de gesprekken, de lichaamstaal. Van de gezellige club waar de kids hockeyen, is LMHC uitgegroeid (…) tot een breed uitgewaaierde entertainment-organisatie waarin elf blauwhemden op het veld en sponsorborden daaromheen misschien nog de suggestie oproepen dat alle aanwezigen met hockey bezig zijn … Als ze winnen is dat een leuke bijkomstigheid: succes kent immers vele moeders en vader en jezelf daarmee kunnen identificeren is ook prettig.

De club dient zich niet alleen gesteld te zien voor de noodzaak een acuut financieel debacle af te wenden. De club dient zich daarboven (dus nog sterker, nog pregnanter) gesteld te zien voor de noodzaak in bestuur, organisatie en cultuur een omslag te realiseren. Nu alleen de gaten vullen betekent waarschijnlijk dat er over zes of 12 maanden weer een BALV zal zijn, met dan één agendapunt: hoe stellen we de overlijdensadvertentie op. De club dient te begrijpen dat er ongehoord (en ongezond) veel onvrede onder de weldenkende en welwillende leden bestaat. De club moet zich ernstig afvragen of de uitslag van de stemming van gisterenavond niet een waterig groen gebaar naar de toekomst was, maar een bikkelharde motie van wantrouwen, van afkeuring, van … afschuw.

Let wel: ik gun degenen die op LMHC hockey spelen voluit hun sport, hun ambitie, hun plezier. Ik gun LMHC het eeuwige leven, als hockeyclub. Ik gun het de gemeente Laren dat haar cultuurpalet mede door LMHC wordt ingekleurd. Maar … : de bovenlaag kan alleen maar bestaan bij een onderlaag die voldoende wordt gerespecteerd, die niet overmatig veel wordt uitgebuit. De brede onderlaag is nodig, maar het is geen eenrichtingsverkeer. De E’tjes hebben een rechtvaardige route richting de top nodig, en de top heeft veel lachende kinderen nodig met vooral spelplezier.

Laat ik met hoop eindigen.
Als …. áls de financiën weer op orde kunnen worden gebracht, als de kwaliteit van het bestuur op een hoger plan wordt gebracht, als de rechtvaardigheid in de club terugkeert, als de cultuur weer zal worden bepaald door sport pour la sport, als er wordt begrepen dat een gezonde ambitie voor topsport alleen maar gezond kan zijn als met name de kinderen die lid zijn recht wordt gedaan, en als er überhaupt wat normaler wordt gedaan en wat minder het ‘recht’ geldt van de dikke knip en de grote bek en de emapthie en behoefte aan gezelligheid weer meer ruimte krijgen ….

… dan is het zelfs heel waarschijnlijk dat zich dat uitbetaald (…) in resultaten én in sfeer die nu ongedroomd zijn.

Brekend: zojuist krijgen we deze melding: ‘Het verschil in voor- en tegenstemmen was minimaal; het verschil werd gemaakt door de speelsters van Dames I, die voor de extra contributie hebben gestemd. Omdat deze speelsters echter vrijgesteld zijn van contributie, hebben ze geen stemrecht, hadden ze niet mogen stemmen en was de stemming niet geëindigd in voor maar in tegen.’ We zoeken naar bevestiging.

Re: Die bevestiging is er niet, van meerdere kanten wordt aangegeven dat genoemde speelsters niet betalende leden zijn met stemrecht. Los hiervan is het zinvol de social media over de ontwikkelingen bij LMHC te volgen. Op basis daarvan lijkt het realistisch aan te nemen dat als er vanavond weer een stemming zou worden gehouden, deze niet op een aarzelend ja’tje zou zijn uitgekomen, maar op een keihard nee.

///
(Dit is nu weer een fotoblog.)