Sint en de tijd

Sint was op tijd voor zijn intocht, …

… hij had Oog voor een ieder en oogde bij de tijd, …

… werd vergezeld door de zwarte pieten en pietinnen die natuurlijk tijdloos zijn en …

… ballonnen uitdelen met bedrijfslogo die elders het milieu vele jaren gaan vervuilen is natuurlijk helemaal niet meer van deze tijd.

Wel Singer-persbericht – pers niet welkom

Vorige week stuurde Singer Laren een persbericht uit. Over de ‘Grande Finale’ – een hommage aan couturier Frank Govers. Overleden in 1997. De eerste zin van het persbericht luidt: Op vrijdag 5 oktober om 20.00 uur opent Singer Laren de deuren van het museum voor fashion & design.

Duidelijk. Oog krijgt vaker persberichten van Singer – als we erop ingaan betoont de organisatie zich een voortreffelijk gastheer. En de reden van die persberichten is nooit teleurstellend geweest.

De aankondiging leidt tot de gedachte dat een en ander mooie beelden kan opleveren waarmee de kijkers van Oog op Laren een plezier is te doen. Dus even gebeld voor een persaccreditatie – de permissie dat we ergens met de camera’s mogen staan. Natuurlijk in het kader van onze journalistieke status en de vrijheid van nieuwsgaring. En omdat Oog op Laren alom wordt gewaardeerd.

Die accreditatie blijkt te lopen via Favourite Models die dit event organiseert.
Mevrouw de bazin Emilie Bouwman laat weten dat er géén pers bij mag zijn …

Omdat ‘we het museum zo mooi willen laten zoals het is’ …

Omdat ‘we daarmee onze modellen beschermen en de outfits ook ten aanzien van portretrecht modellen’ …

Omdat het een besloten event is, waarbij voor € 95,- p.p. de Singerdeuren wél open gaan.

En dat er een persbericht is gestuurd … ‘Waarom zou je hier geen persbericht vanuit mogen sturen? Het hele sociale media staat er inmiddels vol van, van dit event.’

En deze: ‘We bieden deze meneer […] prachtige foto’s aan. Hoe makkelijk kan het zijn. Een dergelijke reactie hebben wij nooit eerder meegemaakt.’

Tja.

  • Onbeantwoord blijft de vraag ‘waarom wel persbericht en geen toegang voor de pers’?
  • Wie is er eigenlijk de baas in Singer Laren: de verzender van een persbericht? Of een onderliggend modellenbureau?
  • Het PB begint met ‘Singer Laren opent de deuren …’ – die dus voor de pers gesloten blijven.
  • Het museum zo mooi laten??? Hoe lachwekkend.
  • Modellen en outfits beschermen (met een nergens op slaande verwijzing naar portretrecht)?
  • Betaalt Favourite Models voor het gebruik van het museum? En was het Singer-persbericht in hun ogen misschien een goedkope/gratis vorm van publiciteit?

Kijk even hoe Louis Vuitton in juni jl. zijn Spring/Summer-collectie 2019 presenteerde. In het Domaine du Palais Royale, anno 1642 …
(Waarbij opgemerkt dat het bij alle professionele mode-events all over the world zo gaat …)
Probeer het aantal fotograferende smartphones en tablets te tellen. Zie het aantal aanwezigen, de lampen, de boxen …
En weet dat er aan het einde van de catwalk circa 50 professionele vak- en persfotografen zaten – aan het werk.

Screenshot Louis Vutton – juni 2018 – YouTube

Samenvattende sterren:
* professionaliteit
* de wens, de wil, het plezier én de ruimte om iets (moois) te delen
* communicatieve duidelijkheid
* easy thinking, easy living

Het ontbreekt hier allemaal …

///

Sonny’s Inc terug naar de Brink – leuk, maar … (update)

Foto gemaakt op 16 juli 2011 – het regende toen.
Een verschil met toen zal zijn: niet gratis, maar € 7,50 voor de toegang …

Nog een verschil: toen was er geen (in 2017 gewijzigd) Evenementenbeleid – nu wel.
En daaruit valt te concluderen dat B&W met zijn eenmalige vergunning dat Evenementenbeleid (lees: het zorgvuldig omgaan met het onverharde gedeelte van de Brink) gewoon aan de kant heeft geschoven …

Kennelijk zijn het loze ‘ja maar, het is zoveel sfeervoller daar’ en de druk/invloed van (politieke) vriendjes belangrijker dan het zich houden aan wet- en regelgeving waar lang over is gediscussieerd en waar uiteindelijk recht is gedaan aan milieu, natuur en lokale duurzaamheid.

Maar nu dus even niet. Democratische spelregels zijn hier – dat blijkt maar weer eens – niet zo erg veel waard.

Haarlem, leest u mee …?